facebook link

Płacz bez łez - Magdalena Grodzka-Gużkowska

Postęp ludzkości dokonuje się od tysięcy lat, lecz dopiero niedawno badacze skoncentrowali się na nas samych. Medycyna istniała oczywiście od dawna, ale umysł człowieka nie leżał w polu jej zainteresowań. Przypadki występujące rzadziej wzbudziły zainteresowanie badaczy dopiero w pierwszej połowie XX wieku. Pierwsze osoby posiadające, to co nazywamy dziś spektrum autyzmu, zostały opisane przed druga wojną światową przez doktorów Kannera i Aspergera. Niestety w naszym kraju wiedza ta nie była powszechna jeszcze w latach osiemdziesiątych.

Autyzm jest złożonym zaburzeniem rozwoju skutkującym zakłóceniem zdolności do komunikowania i budowania relacji z otoczeniem. Dziecko takie potrafi nie dostrzegać innych ludzi w swoim otoczeniu. Nie nawiązuje kontaktu wzrokowego. Traktuje inne osoby jako część świata nieożywionego nawet gdy ta część go karmi i ubiera. Często dzieci takie nie mówią i nie ma to związku z brakiem umiejętności do rozumienia i artykułowania myśli. Nie czują potrzeby komunikacji. Mówi się o nich, że żyją we własnym świecie. U zarania badań nad autyzmem z braku możliwości znalezienia innych wyjaśnień za jego występowanie obwiniano oziębłość matki względem dziecka. Dopiero genetyka wykazała, że odpowiadają za niego nasze wrodzone uwarunkowania. Badania wciąż trwają i pojawia się coraz więcej wskazówek dotyczących jego występowania. Omawiana pozycja dotyczy za to samych początków rozpoznawania i terapii autyzmu w naszym kraju. 

Książka „Płacz bez łez” składa się z listów rodziców dzieci objętych opieką Ośrodka Terapeutycznego dla Dzieci Upośledzonych przy Wydziale Psychologii UW oraz Poradnię dla Dzieci Autystycznych i ich Rodzin w Instytucie Psychiatrii i Neurologii. W obu tych miejscach pracowała autorka książki doktor Magdalena Grodzka-Guźkowska osoba, która przez dłuższy czas była jedynym wsparciem dla rodzin szukających przyczyn zahamowania rozwoju ich dziecka.

Historie opisywane przez rodziców dzieci autystycznych są bardzo osobiste. Część osób koncentruje się na wczesnych latach życia dziecka, piszą o pierwszych niepokojących sygnałach, o szukaniu pomocy u lekarzy, którzy nie mieli pojęcia o tym zaburzeniu. Inni opisują szczegółowo proces terapii, walkę o każdy najdrobniejszy postęp w życiu dziecka. Praca taka wymagała wiele od rodziców, gdyż dziecko autystyczne potrafi siedzieć głodne nad pełnym talerzem i nie sięgnąć po łyżkę. Ich wyznania są wzruszającym świadectwem rodzicielskiego poświęcenia, ale i bezradności, samotności i rozpaczy.Dzięki nim dowiadujemy się, jak trudno jest pogodzić się z faktem posiadania niepełnosprawnego potomstwa, inne udowadniają, że człowiek jest w stanie w życiu dać z siebie więcej niż mogłoby się mu wydawać. Największym plusem tej pozycji jest autentyzm płynący od rodziców.Współautorami są zwyczajni ludzie, którzy postawieni zostali wobec przerastającego ich problemu, lecz na przekór wszystkiemu starający się zburzyć mur, jaki odgradza ich od własnego dziecka.


 


Punkt cyfrowego wsparcia seniorów Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Muzeum Historii Polski Patriotyzm Jutra Narodowy program rozwoju czytelnictwa Biblioteka narodowa Mazowiecka Biblioteka Cyfrowa Logo warszawskich bibliotek msib

 


ZNAJDZIESZ NAS NA:

Facebook

BĄDŹ NA BIEŻĄCO:

POWRÓT DO GÓRY STRONY

 


POLECANE LINKI

 

KONTAKT

POLITYKA COOKIES

Projekt i wykonanie: AI