facebook link

Jan Dobraczyński

 

Urodził się w Warszawie, w rodzinie inteligenckiej urzędnika Ludwika Dobraczyńskiego, i Walerii z Markiewiczów. Uczęszczał do Gimnazjum im. św. Stanisława Kostki w Warszawie, Gimnazjum im. Joachima Lelewela i Gimnazjum im. Adama Mickiewicza, w którym w 1928 r. zdał maturę.

Następnie studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim, po roku przeniósł się do Wyższej Szkoły Handlowej, którą ukończył w 1932 r. W czasie studiów należał do Iuventus Christiana. Po studiach zatrudnił się na krótko jako urzędnik Wydziału Opieki Społecznej Urzędu Miejskiego.

W 1935 r. przeniósł się do Lublina, gdzie pracował w Międzykomunalnym Związku Opieki Społecznej. W tym samym roku ożenił się z Danutą Kotowicz.

Debiutował jako eseista w 1934 r. na łamach czasopisma „Iuventus Christiana” artykułem Z rozważań o Biblii. Przed wojną wydał studia o pisarzach katolickich, Georges’u Bernanosie – Bernanos – powieściopisarz (Lublin 1937) oraz Giovannim Papinim – Lawa Gorejąca. Studium o Papinim (Poznań 1939), napisał też, ok. 1938 r., swą pierwszą powieść, nagrodzoną w konkursie Instytutu Akcji Katolickiej Ottonową obietnicę, której rękopis został zniszczony w czasie wojny (fragmenty jej opublikowała w 1946 r. „Polska Zachodnia” w numerze 50/51).

W czasie pobytu w Lublinie prowadził wykłady zlecone na KUL i współpracował z KUL-owskim miesięcznikiem „Prąd”. Był członkiem Stronnictwa Narodowego oraz Zrzeszenia Pisarzy Katolickich. Od 1936 r. pisał w „Prosto z mostu”, „Myśli Narodowej” i „Kulturze”. W 1938 r. wrócił do Warszawy, gdzie objął posadę referenta w Stowarzyszeniu Kupców Polskich. We wrześniu 1939 r. walczył w szeregach 2. Pułku Strzelców Konnych. Od 1941 r. pracował w Wydziale Opieki Społecznej Zarządu Miejskiego. Od grudnia 1939 r. był redaktorem pisma NOW „Walka”, które w grudniu 1939 r. założył razem ze Stanisławem Piaseckim, a także redaktorem pisma „Sprawy Narodu”. Współpracował z Radą Pomocy Żydom „Żegota”. Jako oficer NOW i AK brał udział w Powstaniu Warszawskim, początkowo jako oficer sztabu Grupy „Północ”, a po jej likwidacji jako szef BIP KG AK na Mokotowie. Po kapitulacji przebywał w niemieckich obozach jenieckich.

W latach 1952–1956 oraz 1985–1989 był posłem na Sejm PRL z ramienia Stowarzyszenia „Pax”. W latach 1945–1946 pracował jako redaktor czasopisma „Dziś i Jutro”, a w latach 1953–1956 przewodniczył radzie redakcyjnej „Tygodnika Powszechnego”. W 1982 r. stanął na czele Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego.

Po 1989 r. nie angażował się w działalność polityczną. W PRL odznaczony został m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1967 r.) oraz Krzyżem Virtuti Militari (1985 r.). W 1993 r. otrzymał medal Sprawiedliwego wśród Narodów Świata. Był laureatem wielu polskich i międzynarodowych nagród literackich.

Był autorem licznych opowiadań, szkiców literackich, powieści i wspomnień. Jego twórczość charakteryzuje się tradycyjną formą narracyjną, a w warstwie problemowej podejmuje tematykę metafizyczną oraz moralną, starając się opierać ją na katolickim nauczaniu moralnym. Fabuła miewa posmak melodramatyczny lub sensacyjny, charakteryzuje się pewnym rozmachem i inwencją w sferze konstrukcji. Negatywne reakcje krytyki – w tym katolickiej, wywoływała jednak nadmierna typowość i schematyzm w ukazywaniu wyborów moralnych jednostek.

Wiele jego powieści opiera się na motywach biblijnych. Tworzą one cykl powieściowy, do którego należą Wybrańcy gwiazd (1948) – o Jeremiaszu, Pustynia (1955) – opowiadająca o Mojżeszu, Cień Ojca (1977) – o św. Józefie, Święty miecz (1949) – o św. Pawle. Bardzo poczytne były wydane w 1951 Listy Nikodema, pośrednio opowiadające dzieje samego Chrystusa, przedstawiające uczonego faryzeusza skłaniającego się ku przyjęciu chrześcijaństwa pod wpływem rozważań nad sensem ludzkiego cierpienia.

Powieści z dziejów polskich to Kościół w Chochołowie (1954) – o powstaniu chochołowskim, Piąty akt (1962) – o Traugutcie, i Bramy Lipska (1976) – o ks. Józefie Poniatowskim. W latach 80. napisał poświęconą Romanowi Dmowskiemu powieść Spadające liście, którą wydano dopiero w 2010 (w stulecie urodzin autora), gdyż wcześniej nie było to możliwe ze względów politycznych.

Był również autorem wielu powieści obyczajowych i opowiadań, a także dramatu Przędziwo Joanny (1948).

Zmarł w Warszawie 5 marca 1994r. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

 

 

Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Dobraczynski


 


Punkt cyfrowego wsparcia seniorów Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Muzeum Historii Polski Patriotyzm Jutra Narodowy program rozwoju czytelnictwa Biblioteka narodowa Mazowiecka Biblioteka Cyfrowa Logo warszawskich bibliotek msib

 


ZNAJDZIESZ NAS NA:

Facebook

BĄDŹ NA BIEŻĄCO:

POWRÓT DO GÓRY STRONY

 


POLECANE LINKI

 

KONTAKT

POLITYKA COOKIES

Projekt i wykonanie: AI