facebook link

MICHAIŁ BUŁHAKOW

Ojcem Michaiła Bułhakowa był profesor Kijowskiej Akademii Duchownej. Bułhakow odebrał wykształcenie medyczne, zostając wkrótce po ukończonych studiach lekarzem wojskowym, zaangażowanym w działanie na froncie I wojny światowej.  W 1913 r. ożenił się z Tatianą Łappą. W 1920 roku natomiast pisarz przeniósł się do Władywostoku, gdzie zdecydował się zaniechać profesji medycznej na rzecz działalności pisarsko-dziennikarskiej. Trwało to rok, po czym Bułhakow przeniósł się do Moskwy. Tam też rozpoczął swą pracę w charakterze reportera i felietonisty, a także urzędnika w ministerstwie kultury. Z tego czasu zachowało się niewiele, wyłącznie sztuki teatralne, takie jak “Synowie mułły”, czy też “Samoobrona” oraz “Bracia Turbinowie”.

W 1921r. zamieszkał w Moskwie – pracował tam m.in. jako reporter, będąc i kronikarzem i urzędnikiem oświatowym. Pisywał do różnych gazet. Debiutem literackim były jego autobiograficzne “Notatki na mankietach”. Kolejno powstawały następnie “Diaboliada” (1924) i “Biała gwardia” (1924), która zwróciła uwagę krytyki. Oprócz entuzjastycznych pochwał mnożyły się jednak również opinie negatywne. Pierwszym za to płodem literackim Bułhakowa było autobiograficzne opowiadanie zatytułowane “Morfina”, które ukończył w 1927 roku. Rok 1919 natomiast to jego praca nad “Zapiskami młodego lekarza”, które ukazywały się później w latach 1925–1927, głównie w czasopiśmie „Miedicinski rabotnik”. 2 lutego 1922 roku nadeszła wiadomość o śmierci matki, co miało następnie decydujące znaczenie dla przebiegu powieści “Biała gwardia”, zredagowanej ostatecznie wraz z rokiem 1923 i pomyślanej przez pisarza jako swoisty pomnik pamięci jego matki. Na bazie tejże powieści powstał później dramat “Dni Turbinów”.

Początkiem lat dwudziestych rodzina Bułhakowów została zakwaterowana w lokalu nr 50 w kamienicy mieszkalnej przy ul. Bolszaja Sadowaja 10. Mieszkanie to, utożsamiane później ze słynnym mieszkaniem nr 50 z powieści “Mistrz i Małgorzata”, zostając też inspiracją licznych dzieł w formie opowiadań. Wiosną 1922 roku Michaił Bułhakow zaczął regularną współpracę z popularnym pismem „Nakanunie” wydawanym w Berlinie, gdzie w latach 1924–1925 powstały dwa ciekawe utwory typu science-fiction – “Fatalne jaja” oraz  “Psie serce”. Ten drugi został skonfiskowany w trakcie rewizji w mieszkaniu autora, został jednak zwrócony po dwóch latach (za wstawiennictwem Gorkiego) – publikacji doczekał się natomiast dopiero w 1987 roku.

Od 1922 r. Bułhakow był poddany pracom inwigilacyjnym przez tajną policję GPU (później NKWD). Wiosną 1923r. Bułhakow otrzymał stałą posadę jako redaktor pisma „Gudok”, organu Związku Kolejarzy, do którego napisał później około 100 felietonów. W kwietniu 1924 roku Bułhakow rozszedł się z pierwszą żoną, aby związać się z Lubow Jewgieniewną Biełoziorską. W 1931 roku z kolei zawarł trzecie, w końcu już udane małżeństwo z Heleną Siergiejewną Szyłowską, która to właśnie została pierwowzorem Małgorzaty z dzieła “Mistrz i Małgorzata”.

 

 

Stalin umożliwił Bułhakowowi późniejsze zatrudnienie się w charakterze asystenta reżysera w ramach Teatru Artystycznego oraz zdobycie posady konsultanta w Teatrze Młodzieży Robotniczej. Równolegle do pracy dla teatru Michaił Bułhakow kontynuował swoje prace nad “Mistrzem i Małgorzatą”. W roku 1934 z kolei, na zamówienie Teatru Satyry powstała jego sztuka “Iwan Wasiliewicz”, praca o przeniesieniu Iwana Groźnego w czasy współczesne Bułhakowowi. Wiosną 1935 roku powstała pierwotna wersja jego sztuki “Aleksander Puszkin”, czyli kontynuacja “Iwana Wasiliewicza”. Jeszcze jesienią 1936 roku Bułhakow podjął od nowa rozpoczęte w 1929 zapiski pod tytułem „Tajemnemu przyjacielowi”, nadając im tytuł “Notatki nieboszczyka”, które cenzura dopuściła do druku dopiero w latach 60., a to jako “Powieść teatralną”. Pod koniec 1937r. Bułhakow zdecydował się odłożyć na zawsze “Notatki nieboszczyka”, postanawiając ukończyć swoją wielką powieść. 28 maja 1938 roku pisarz postawił ostatnią kropkę w “Mistrzu i Małgorzacie”.

Po zakończeniu pracy pisarz wyjechał do żony odpoczywającej w Lebiedianie. Natomiast jesienią 1939 roku wyjechał z żoną do Leningradu i tam dopadły go pierwsze oznaki choroby: gwałtowne bóle głowy i półślepota. Diagnoza - nerczyca. W grudniu musiał zatem pojechać do sanatorium do Barwichy. Jako lekarz i świadek śmierci swojego ojca cierpiącego na tę samą dolegliwość, Bułhakow miał świadomość, że pozostało mu góra sześć miesięcy życia. Jego stan zdrowia wówczas na przemian pogarszał się i poprawiał. Przez cały czas towarzyszyli mu i żona, i przyjaciele. Do 13 lutego 1940 pisarz dyktował swe ostatnie poprawki do “Mistrza i Małgorzaty”. To wówczas mógł powstać kultowy początek rozdziału 32. „Przebaczenie i wiekuista przystań”.

Powieść została opublikowana po śmierci pisarza, a pierwsze wydanie było mocno okaleczone przez cenzurę. Mimo to została uznana za arcydzieło. Różnie ją interpretowano: jako alegorię polityczną, utwór satyryczny, utopijny. Powieść jest zagadkowa i wieloznaczna, stąd różnorodność interpretacji. Michał Bachtin - teoretyk literatury - nazwał ją menippeą, czyli utworem wywodzącym się z tradycji karnawałowo-ludowej, w który pierwiastki fikcji i fantastyki łączą się z rzeczywistością.
Michaił Bułhakow odszedł 10 marca 1940r. Zarówno w czasie mszy, jak i podczas kremacji, nie było muzyki, czyli tak, jak sam sobie zażyczył.


 

 



Źródło: https://zyciorysy.info/michail-bulhakow/


 


Punkt cyfrowego wsparcia seniorów Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Muzeum Historii Polski Patriotyzm Jutra Narodowy program rozwoju czytelnictwa Biblioteka narodowa Mazowiecka Biblioteka Cyfrowa Logo warszawskich bibliotek msib

 


ZNAJDZIESZ NAS NA:

Facebook

BĄDŹ NA BIEŻĄCO:

POWRÓT DO GÓRY STRONY

 


POLECANE LINKI

 

KONTAKT

POLITYKA COOKIES

Projekt i wykonanie: AI